Afgelopen week had ik een luie week. Al die ‘to do’s’ en ‘wannabee to do’s’ …het kon me even helemaal gestolen worden. Lekker nagenietend van mijn tweedaagse MensKracht! mocht ik deze week heerlijk onderuit op de bank met een paar mooie films. Ik heb laatst een rijtje ‘de onderwijsfilms die je gezien moet hebben’ samengesteld en daar ben ik afgelopen week mee begonnen, en …ik kan kan niet stoppen met kijken. Dus daarom deze week een mooie filmtip.

freedom writersDe film is een prachtig verhaal over groepsvorming. Het doet hier en daar wat geromantiseerd aan waardoor ik ging twijfelen aan de echtheid van de film. Maar inmiddels heb ik begrepen dat het verhaal op waarheid berust is . Erin Gruwell is een beginnende lerares op de Amerikaanse Woodrow Wilson Classical High School. Als startende lerares krijgt ze één van de slechtst presterende klassen toegewezen. De leerlingen trekken zich aanvankelijk niet zo veel van haar en haar Engelse lessen aan. De klas bestaat uit kansarme leerlingen van verschillende etnische afkomst die onderling rivaliseren. Qua groepsvorming en groepsdynamiek een zeer interessante film. Want hoe maak je hier nu een groep van? Hoe zorg je er voor dat klasgenoten niet om het minste geringste met elkaar op de vuist gaan? Of elkaar beschieten? In termen van groepsvorming: het stormt aardig in deze klas (en daarbuiten). Erin laat zich echter niet uit het veld slaan en zoekt naar mogelijkheden om in contact te komen met de groep.

Op een gegeven moment wordt een zwarte leerling belachelijk gemaakt doordat iemand een karikatuur van hem maakt. Hij wordt afgebeeld met dikke lippen en een dikke neus. Dit is voor Erin het moment waar zij de leerlingen vertelt over de Holocaust en hoe de nazi’s karikaturen gebruikten tegen de Joden. De leerlingen, op één witte leerling na, hebben en geen idee wat de holocaust is en raken geïnteresseerd. Op een dag trekt Erin een rode lijn door de klas heen. Ze stelt vragen aan de leerlingen en als ze de vraag positief kunnen beantwoorden gaan ze op de rode lijn staan. Het doet denken aan ‘Over de Streep’. En zo wordt zichtbaar hoeveel deze leerlingen, ook al hebben ze een andere etnische afkomst, met elkaar delen. Eigenlijk zie je dan de Kennismakingsfase aan je voorbijtrekken.

Erin geeft alle leerlingen een schrift, een dagboek waarin ze dagelijks hun verhaal kunnendeurklink la palma opschrijven. Hier zie ik een parallel met de Japanse Meester Kanamori die zijn kinderen verhalen laat schrijven in het klassenboek. Het vertrouwen tussen de groep en Erin groeit. Het onderlinge vertrouwen groeit en de onderlinge veiligheid neemt toe. De nieuwsgierigheid van de leerlingen wordt aangewakkerd en de klas gaat leren. De leerlingen ontdekken wat hun potenties zijn. Een mooi verhaal over hoe een leerkracht het Verschil maakt!

Ik zou zeggen: lekker op de bank, film downloaden en genieten van deze startende juf die op een prachtige manier leiding geeft aan deze klas en de zoektocht met ze gaat naar verbinding. Zo nu op zoek naar het boek!

Wat is volgens jou de reden dat deze klas een groep wordt?

Laat een reactie achter in het commentaarveld!

Fijne week!

Een verschillige groet,

Jelly