artsen zonder grenzenHet is alweer 47 jaar geleden dat ik als 6 jarig meisje uit mijn vertrouwde omgeving werd gerukt. Onze inboedel ging de verhuiswagen in en ik had geen idee wat me te wachten stond. Ik herinner me nog dat we over een weg reden met aan weerszijden water. Er leek geen eind aan te komen. We kwamen terecht in een voor mij totaal onbekende wereld.

Ik zie nog voor me hoe mijn vader me op maandagmorgen naar school bracht. Het is ongeveer de enige herinnering die ik nog heb uit die tijd. Aan de hand van mijn vader vond ik het nog wel OK een nieuwe school, maar toen hij wegliep voelde ik me vooral erg alleen. Geen idee eigenlijk of ik Hollands kon verstaan of spreken. Ik herinner me alleen nog maar de juf van de eerste klas. Haar vond ik zóóóóó lief.

Mijn vader had een varkensmesterij maar door storm was de hele boel in elkaar gestort: varkens ziek en hij raakte alles kwijt. Hij zocht werk en kwam terecht bij de Hoogovens. En zo verhuisden wij op een dag van ons Friese Frjentsjer naar het Noord Hollandse Uitgeest. Wij waren eigenlijk een soort ‘economische vluchtelingen’.

En dan probeer ik me voor te stellen hoe het is om een vluchtelingenkind te zijn. Je hebt alles moeten achterlaten wat je dierbaar was: familie, thuis, school, vriendjes en vriendinnetjes. Soms is er helemaal niets meer wat je mee hebt kunnen nemen, zelfs geen foto’s. Je bent maanden onderweg geweest en je belandt uiteindelijk in Ter Apel of waar dan ook. Je registreert je op maandag en je zit op woensdag in een klas… Kinderen die asiel krijgen, moeten nl binnen drie dagen een plek op school hebben. Dit is de realiteit. Nederlandse basisscholen zijn totaal niet voorbereid op de komst van grote aantallen asielkinderen, lees ik in de krant. “Binnen nu en een maand hebben we een serieus probleem”, zegt een woordvoerder van de koepel van basisscholen PO-Raad.

Ben jij voorbereid?

Waar wordt je als school mee geconfronteerd als je vluchtelingenkinderen krijgt. Nog los van het niet spreken van de taal en de didactische kant van de zaak vraag ik me af hoe hetgeen ze hebben meegemaakt doorwerkt in hun sociaal emotionele ontwikkeling. Stressvolle reacties uiten kinderen in emoties en gedrag. De kans is dus groot dat je te maken krijgt met sociaal emotionele problemen. Angst, onzekerheid, wantrouwen, boosheid, wraak, schuld en verdriet kunnen soms emotionele doorbraken veroorzaken en zich uiten in huilbuien en schrikreacties, maar vaker zul je te maken krijgen met gedragsproblemen.  De kans is groot dat met de komst van vluchtelingenkinderen je te maken krijgt met allerlei gedragingen waaruit blijkt dat een kind psychisch niet in balans is. Het is niet moeilijk voor te stellen dat dit impact heeft op het pedagogisch klimaat in de klas.

Wil je me helpen?

Stel je krijgt maandag vluchtelingenkinderen in de klas. Hoe ga je als school/leerkracht om met een ontheemd en mogelijk getraumatiseerd kind.

Welke vragen heb jij dan?

Wat zou je graag willen weten of in handen willen hebben? Als directeur, als intern begeleider of als leerkracht?

Wat heb jij /jullie nodig om dit proces te begeleiden?

Help je mee? Schrijf een mail naar info@jbct.nl

Ik ga met jouw vragen aan de slag en vertaal dit naar een Klasse(n)Kracht! programma voor scholen en leerkrachten om vanuit de visie op groepsdynamiek vluchtelingenkinderen te begeleiden in het zich veilig voelen op school.

Ik hoor erg graag van je!              Maak het Verschil voor kinderen!

 

Wil je je kennis over groepsvorming vergroten? Wil je weten wat jij kunt doen om meer zicht te krijgen op de processen die spelen in jouw groep? Bestel dan het boek ‘Klasse(n)Kracht: met RESPECT voor de Klas!’ Klik hier voor het inkijkexemplaar en recensies.

Wil je het liever ervaren? Klik dan hier en schrijf je in voor de Training Klasse(n)Kracht! op 24 november.

Een verschillige groet,

Jelly