Afgelopen donderdag en vrijdag waren de laatste twee dagen van de Post-HBO opleiding Specialist Klasse(n)Kracht®. Een afscheid en weer verder. Afscheid in de zin dat we als groep in deze formatie uit elkaar gaan. Weer verder omdat we van hieruit weer nieuwe wegen gaan bewandelen.

Al een paar nachten sliep ik onrustig. Ik droomde dat behalve ‘mijn’ groep met kersverse Specialisten Klasse(n)Kracht er ook vele kaartende bejaarden in de trainingsruimte zaten. De verhuurder had bedacht dat dat wel kon. Ze, de bejaarden, hadden beloofd niet zo veel lawaai te maken… Help!

De ruimte was inmens groot, er kwam geen eind aan en in mijn droom was ik steeds maar iedereen aan het zoeken en bij elkaar aan het halen… totdat ik wakker werd. Doodmoe. Ik realiseerde me dat het thema afscheid zich in mij had genesteld. Afscheid nemen heb ik moeten leren, net als hechten. Ik vond het vroeger te ingewikkeld. Laatste bijeenkomsten bleef ik meestal weg. Ik ben dan ook oprecht verbaasd dat iedereen er gewoon is.

Check In

Bij de Check In op donderdag viel vaak het woord spannend en onrustig. Verschillende ‘rollen’ zweefden door de ruimte: ontspanning, dankbaar, nieuwsgierig, verdrietig, blij. Voor mij een waardevol startpunt van onze training.

Deze twee dagen gaan over de proeve van bekwaamheid en we staan stil bij de afscheid nemen. We zijn gekomen aan het eind van een 14 maanden durende reis. Er is veel gebeurd. We hebben veel meegemaakt met elkaar. We hebben gelachen, gehuild, gedeeld, heel veel gedeeld, geraakt, geroerd, ontroerd, gevraagd, geoefend, gezocht, geprobeerd, gestraald en heel veel geleerd.

Ik denk dat ik zelf net zo veel of misschien nog wel het meeste leer. Werken met een groep betekent voor mij de zoektocht gaan naar het creëren van een veilige bedding en het bieden van een permissief klimaat. Lukt het mij om een klimaat te creëren waardoor mensen meer durven te zeggen dan dat ze normaal doen. Mag ik als cursist mijn eigen weg gaan. Mag ik onderzoeken hoe ik het beste tot leren kom. Mag ik zeggen wanneer ik denk dat het doel ook op een andere manier gehaald kan worden. En hoe dankbaar ben ik dat wanneer de wijsheid van de minderheid zich aandient, anderen er achter komen hoe waardevol het is en hoe rijk we daardoor worden als groep. Leren van en met elkaar.

 

Afscheid nemen is met zachte vingers,

wat voorbij is, dichtdoen en verpakken

tot mooie herinneringen.

 

Rituelen

Op de laatste dag hebben we rituelen met elkaar gedeeld. Elk ritueel zijn eigen karakter, elk ritueel zijn eigen energieveld. Uit volle borst zingen we het Klasse(n)Kracht lied in canon en spelen we een spel waar alles geoorloofd is om te winnen. Heerlijk om zoveel Vrij Kind door de ruimte te zien gaan.

Ik heb als vuurdrager een vuur mogen aansteken, en ik heb het vuur mogen doorgegeven.  Ik heb geen woorden voor dit moment. Diep geraakt. Het is het moment waarop ik me ten diepste realiseer, dat:

…‘wie voor een dubbeltje geboren is, nooit een kwartje wordt’ niet waar is

…dit mijn bijdrage aan de wereld is

…ik dankbaar ben dat ik dit mag doen

…mijn hart nog groter is dan ik al dacht

…ik een emotionele dweil ben (soms)

…ik anderen mag raken

…en ik denk ook aan Nicole, een van ‘mijn’ Specialisten uit de eerste groep, die afscheid heeft moeten nemen van haar dierbare vader, ‘ons pap’ hoor ik haar zeggen.

 

December

December. De maand van vele rituelen. Soms ga ik zingen bij Jan Kortie in Amsterdam. Dit is het nummer/tekst wat mij op die avonden het meeste raakt:

Als alles duister is,

Ontsteek dan een lichtend vuur

Dat nooit meer dooft,

Vuur dat nooit meer dooft

 

Het herinnert mij aan de duisternis, maar ook aan het licht. Aan het Vuur dat nooit meer dooft. Ik ben dankbaar dat ik mijn vuur mag doorgeven. Geniet van alles wat er is. Steek een vuur aan of zoek naar de plek waar jouw vuur aangewakkerd wordt. Ga op zoek naar een mooi verbindend ritueel met je klas. Mocht je er een weten, stuur het mij. Ik heb gezocht maar heb niet iets kunnen vinden.

Met een verschillige groet,

Jelly.